Pişmanlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Pişmanlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Mart 2014 Perşembe

İki Çocuk

Bu akşam annemle Beşiktaş çarşıya indik. Artık Berkin Elvan anıtı olan kartal heykeline gittik. Ekmekler, mumlar, resimler, çiçekler, gazete küpürleri, yazılarla bezenmişti kartal. Gittik birkaç mum aldık. Mumları yakıp anıtın önüne koyduk. Rüzgâr vardı, birkaç kere söndüler. Yine yaktık. Zaten gözüne ilişen sönmüş mumları yakıyor herkes. Gidemedik hemen. Durduk biraz. Dua eder gibi. Mıhlandık kaldık işte.

Anıta bakarken çocukluğum geldi aklıma. Uğur Mumcu’nun öldürüldüğü sene, kırmızı karanfiller, meşaleli yürüyüşler, üzgün insanlar... Bir anma töreni sırasında halkla röportaj yapan bir televizyon kanalının uzattığı mikrofona yaptığım “10 yaşındayım ama bunu kimlerin yaptığını biliyorum…” diye başlayan şok açıklamam ve görsel basında yediğim ilk sansür. Ama her şeyden çok, hatta kırmızı karanfillerden bile çok, evimize çöken o ağır keder unutulur gibi değil. Kederin elle tutulacak gözle görülecek kadar somutlaşabildiğine ilk kez tanık olmuştum. Evimizdeki hava ağırlaşıp çökmüş, biz de onunla beraber çökmüştük sanki. Öfkeli ama çaresiz bir suskunluk hâkimdi.

Anıtın önüne bırakılmış kırmızı karanfillere bakarken o yılları düşünüyordum. Bugün Uğur Mumcu’yu değil 14 yaşında bir çocuğu anıyorduk kendi meşrebimizce. Yanımızda duran adamlardan birinin uyarısıyla irkildim. “Hanımefendi, şu kıza bir şey deyin söndürecek şimdi mumları”. Az ötemizde anıtın dibindeki mumlarla oynayan kız çocuğunu işaret etti eliyle. Kız oturmuş mumlarla oynuyordu sahiden ama söndürdüğü filan yoktu.


Yanına gittim. “Dikkat et, elini yakma” dedim. Adam ne yapmamı bekliyordu bilmiyorum. Bir çakmak hareketiyle yeniden yakılabilecek bir mum için ufacık bir çocuğu azarlamamı beklemiyordu herhalde.

Kız altı-yedi yaşlarındaydı. Yüzü, elleri kavruk, kirli; gözleri ela ve bakışları tertemizdi. Kâğıt toplayıcılığıyla geçinen annesi kendi kadar olan arabasını kâğıtla doldurmuş, anıtın diğer tarafında başka bir kâğıt toplayıcı kadınla laflıyordu.

Kim bilir belki kız da onu azarlamamı beklemişti. Gülümsediğimi görünce bu endişesi hemen geçti.

-        - Burada ne olmuş?

-         -Burada bir şey olmadı. Başka yerde oldu, biz burada onu anıyoruz.

Neydi ki anmak? Hiçbir şey anlamadı haklı olarak. Sorularına doğru cevap vermek istiyordum ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum. Köşeye sıkışmıştım. Merak ediyordu. Belli ki burada bir şey olmuştu, öğrenmek istiyordu. Küçük bir çocuğun yüreğinde yara açmadan nasıl anlatılır koca koca adamların küçük çocukları öldürdükleri… Bilmiyorum ki.

-         - Bak bu çocuğu görüyor musun? Onun adı Berkin. 14 yaşındaydı. Yazın vuruldu. Şimdiye kadar hasta yattı bu yüzden. İki gün önce de öldü.

-         - Neden vuruldu, ne yapmış?

-         - Hiç. Evinden çıkmış ekmek almak için. Yanlışlıkla vurulmuş. Bak bu ekmekler o yüzden burada. O alamamış, biz getirdik.

Heykelin üzerinde Berkin’in, annesinin ve Erdoğan’ın fotoğrafları asılıydı. Bana gösterebilmek için ayağa kalktı, ağlayan kadın fotoğrafını işaret etti.

-         - Bu kim?

-         - Berkin’in annesi. Çocuğu öldüğü için üzgün, ağlıyor.

-         - Annesi çıksaymış ekmek almak için… (Annenin fotoğrafına baktı tekrar, kendi annesini düşündü belli ki, kıyamadı) O zaman da o mu vurulacakmış?

-         - Evet. Yalnız o değil ki. Bir sürü çocuk öldü. Hep vuruldular.

-         - Kim vurdu?

-         - Polis.

-         - Neden vurdu?

Erdoğan’ın kollarını kavuşturmuş siyah beyaz fotoğrafını gösterdim.

-         - Bu adam emir vermiş vurmaları için. Kendisi öyle dedi.

-         - Neden?

Birkaç saniye cevap veremedim. Ne diyeceğimi bilemedim. Neden? Bir insan neden bunu yapar? Bir insan bunu nasıl yapar?

-         - Bizi sevmiyor çünkü.

Koşup annesinin yanına gitti. Kadının yanıma gelip beni azarlayacağından emindim. Neler anlatıyordum çocuğuna? Sahiden, küçücük bir kıza neler anlatıyordum ben? Gelmedi, gelip de kızmadı kadın. Küçük kız koşa koşa gözden kaybolunca annemin yanına döndüm ben de. Bir iki dakika sonra yanında kendinden birkaç yaş büyük bir kızla çıkageldi. Az önce durduğumuz yerde durdu, kendi durduğu yere kızı koydu, parmağıyla heykelin üzerindeki fotoğrafları bir bir göstererek yeni edindiği bilgiyi heyecanla aktarmaya başladı.

Doğru yapmadım belki de. Daha fazla çocuk psikolojisi okumalıydım, okuduklarımı hatırlamalıydım en azından. Ölümden bahsetmem yetmiyormuş gibi öldürmekten, vurulmaktan bahsettim el kadar çocuğa. Bir adam emir veriyor, polisler de vuruyor dedim. Ekmek almaya çıkan bir çocuğu da vurdular dedim. Hiçbiri yalan değildi. Fark etmeden takındığım masalcı abla ses tonu bu kısa ve öz hikâyeyi yumuşatmaya ne kadar yetti bilmiyorum. Ne anladığını da bilmemin imkânı yok. Kim bilir belki de ölümü idrak edemediğinden -yani vurulmak, ölmekten daha somut ve anlaşılırdı- dehşete veya korkuya kapılmadı. Aslında hiç beklemediğim kadar sade bir olgunlukla karşıladı anlattıklarımı. Üzüldü yalnız. Ela gözlerinde üzüntü gördüm sadece. Anlattığım diğer şeyleri bir kenara iterek, evinden ekmek almak için çıkan bir çocuğun vurularak ölmesine üzüldü yalnız. Bugün bir sürü insanın yapamadığını yaptı yani.

Toprağa konulurken yalnız on altı kilo çeken on beş yaşında bir çocukla, hiç tanımadığı bu çocuğun ölmesine üzülen altı yaşında bir kız çocuğu ne çok şey yapabiliyor. 



27 Ocak 2014 Pazartesi

Rakı Kadehinde Savrulan Kuşlar

Parmaklarımın ucu buz gibi, ara ara avucumun içine gömerek ısıtıyorum. Günlerdir şurup gibiydi hava, gelecek kuraklığın habercisi olduğunu unutturacak kadar güzel. Redaksiyon işini bitirip son okumaya geçmeden evvel bir kez olsun kendimi dışarı, sahile atıp tadını çıkarırım diyordum ki... Zaman beklemez, bir daha gördüm. Ilık hava ve yumuşak ışık içimi taşırdığında atmalıydım kendimi dışarı, hiç beklememeliydim. Hastaneden taburcu olan ve bir alt sokağımda oturan bir sevdiğime geçmiş olsun ziyaretini bir gün ertelemiş de onu o gece kaybedivermiş gibi hissediyorum. Ne vardı sanki, ne vardı o kadar önemli olan? Hiçbir bok beklemiyor işte. Kaçırdım şurup gibi havayı.

Çalışma masamın penceresinden dışarıyı izliyorum. Bugün güneş doğmadı. Gökyüzü iki buzlu bir rakı gibi beyaz, iki buzlu çünkü soğuk, ara sıra üzerinde siyah kuşlar süzülen iki buzlu bir kadeh rakı. Uçmuyor süzülüyorlar. Rüzgar çok güçlü, rüzgarda savruluyorlar. İyi yapıyorlar, savrulmak da lazım bazen. Kumrular ve güvercinler kim bilir nereye sığındılar, yalnız kargalar ve martılar geçiyor önümden.

Sonra bembeyaz dumanlar geçiyor. Bulvar boyunca uzanan binaların bacalarından çıkıp rüzgarın hızıyla telaş içinde dağılan beyaz dumanlar karışıyor rakıya. Onlara kuşlar, kuşlara ağaç dalları.

Avuçlarımın içi de ısıtmaz oluyor parmak uçlarımı. Kalkıp çalışma masamla pencere arasındaki kalorifere dayıyorum ellerimi. Biraz yanıyor ama olsun. Aşağıda, arabasını caminin yanına park etmiş gençten tıknaz bir adam iki otopark görevlisiyle konuşuyor. Dostça görünen bir pazarlık konuşması olduğu her mesafeden anlaşılabilir. Çalmakta olan piyano solosu, bakmakta olduğum her şeyi bir sanat filmi lensinden geçiriyor sanki. Bugün, benim payıma düşen gökyüzünde hiç sabah olmadığı halde akşam olurken, dışarıda soğuk ve telaş, içeride soğuk ve stres birbirine girmişken piyano solosu hepsinin üzerine biraz dinginlik serpiyor. 

Neyi erteleyeceğini iyi seçmeli insan. Bir insanın hayatı da beklenmedik güzel bir hava gibi avcunun içinden kayıp gidebiliyor. Güzel havanın aksine hayat geri gelmiyor. Öte yandan, güzel hava geldiğinde burada olacağımız da meçhul. Hepimiz birinin pişmanlığı olabiliriz. Hayatın bu derece akışkan ve belirsiz olduğunu rakı kadehindeki kuşları izlerken fark etmiş gibiyim.

Bir şeyi daha fark ediyorum, daha ziyade bir hatırlayış. Bir fotoğraf karesi var aklımda. Yirmi beş yıl önce burada, şu an durduğum yerde duruyorum. Yine ellerimi kalorifere yaslamış dışarıyı izliyorum. Yirmi beş yıl önce ortadan ikiye ayrılmış uzun saçlarım dağılarak küçük yeşil kalpli pembe elbisemin üzerine düşüyor, saçlarım ve küçük yüzümün üzerine de akşam güneşi. Babam fotoğrafımı çekerken poz kesmek için bir elimi yumruk yapıp başımı ona dayamış olabilirim. Yalnız suretim değil, o an dışarıyı izlerken aklımdan geçenler de deklanşör sesiyle birlikte fotoğrafa kazınıyor: Ah bir aşık olsam. 

Sonra, hiç istemediğim kadar aşık oluyorum. Rüzgar şiddetini artırıyor, tipi başlıyor. Balkondaki saksılarda yeşil yeşil baş vermiş olan sarı lalelerim üşüyecek diye geçiyor içimden, yine, elimde değil. Bunu düşünmeyi erteleyerek işe dönüyorum. 

2 Eylül 2011 Cuma

Ne Malum?

"Umarım senden önce ölürüm" dedi.
Kendi ölümünden fütursuzca bahseden bir adama -hem de sevdiği, tarafından sevildiği kadına bundan fütursuzca bahseden bir adama- hem de kadının buna üzüldüğünü bildiği halde ölümünden fütursuzca bahseden bir adama söylenecek daha acımasızca bir şey gelmedi aklına. Varlığı sevilen, yokluğu ihtimalinden daha iyi neyle tehdit edebilir varlığını seveni? Her an yanında olmak istenenin artık bir an bile yanında olunamayacağını bilmek kadar ne koyar insana? Severken ayrı düşmekten büyük acı...yok.
İnsan insana alışıyor. İnsan insana ne çabuk alışıyor. Bir-varmış-bir-yokmuşluğumuza inat sanki. Yokluğun nihai ihtimal olduğu yerde varlığı bunca sevip ona bağlanmak...ne inat ne delilik, hatta hayranlık uyandıran bir iş var bu işte.
Nasıl da içten çıktı sesi. Kendi de beklemiyordu bunu. Ürktü, dehşete kapıldı. Öyle içten dilemişti ki gerçekleşmesinden korktu -önce ölmekten değil, ölmekten. Her içten dilek gerçekleşirmiş gibi. Öte yandan, gerçekleşen bir tanesi karşısında durmuş, kıvrık uzun kirpikli iri ela gözlerini dikmiş ona bakıyordu.


Hiç ölesim yok bu günlerde. Bir bankta ya da kanepede oturup başımı omzuna yaslayarak gözlerimi yumasım var en fazla. Hiçbir sonu düşünesim yok. Bu günlerde hiçbir anlam göremiyorum düşünmekte. Sonlu bir hayat bu ve ona dair her şey de bu sonluluğun izini taşıyor. Kabul etmesi zor kolay bir gerçek.


Sonu düşünmeyi severdim. Biteceğini bilmek rahatlatırdı. Yalnız beni rahatlatan bu gerçeği, hareketlerinin neticesini idrak etmekten aciz yaştaki çocukların acımasızlığıyla paylaşırdım. Bencil, tehditkar ve budalalığına bilgelik atfedecek kadar küçük bir budalaydım. Zaman geçti; anladım ki sonluluğu idrak edebildiğim için değil edemediğim için böyle çocuk kalmıştım. Bir insana bir gün öleceğini her gün söylemek ne işe yarar? Ölmek kolaylaşır mı ya da beklerken alışır mı insan? Sonluluk değil ama sonu kurup durmanın anlamsızlığı içimi burkuyor şimdi.


Bir gün biteceğinden fütursuzca bahseden bir kadını -hem de sevdiği, tarafından sevildiği adama bundan fütursuzca bahseden bir kadını, hem de adamın buna üzüldüğünü bildiği halde ona bir gün biteceğinden fütursuzca bahseden bir kadını bir gün biteceğinden fütursuzca bahseden bir adam -hem de sevdiği, tarafından sevildiği kadına bundan fütursuzca bahseden bir adam, hem de kadının buna üzüldüğünü bildiği halde ona bundan fütursuzca bahseden bir adamdan iyi kim paklar? Hayatın dili olsa da konuşsa "sen misin..." derdi muhakkak. "Sen misin öyle yapan" ya da "böyle söyleyen sen misin, al sana".


Malum-u ilam der ahkam kesmeyi sevenler. Ne malum? 

14 Mart 2010 Pazar

korku

korkuyordum. deli gibi korkuyordum hem de. bağlanmak, noktayı koyan bir fikirdi. noktalar, sonlar beni korkutuyordu. nefes alamama fikri nefesimi kesiyordu. müzik bitmesin, hep dans edeyim istiyordum.

iyilik camdandı. ben de camdandım ama yeteri kadar iyi olmadığım hissi öldürüyordu. en değerli hissetmem gereken yerde kendimi beş para etmez hissediyordum.

ölümden korktuğu için intihar edenlerin yaptığını yaptım. ben bunu yaptım.

huzur yabancı gibiydi, düşman gibi. yabancı bir düşman gibi. ele geçiriyordu beni, teslim olmaktan korkuyordum. esir düşmektense ölmek iyi bir fikir gibi görünüyordu. kendi ipimi çekmek. kendimi çok akıllı sanıyordum.

o yüzden aklıma gelmemişti bu kadar yavaş büyüyebileceğim. kimine göre çok bir süre değildir, bana sorsalar bir asır. bir asır bile geçse ne kadar değişebilir insan? istese bile ne kadar?
dans etmiyorum eskisi kadar, bu bir gelişme sayılabilir mi? oturup edebimle içiyorum. ayaktaysam bile dans etmiyorum hatta. ya bu, bu sayılır mı?

en önemlisi, bir kafese kapatılmaktan korkmuyorum artık. bunun böyle birşey olmadığını anladım. geç oldu, ama anladım.

anladım ki bağlanmaktan korkmak, olası bir geleceğe atfen duyulan bir korku değil. bağlanmaktan korkmak, aslında varolanın inkarı. korkumdan ölüyordum, çünkü çoktan bağlanmıştım. birinin birine ait olma fikri tüylerimi diken diken ededursun ben benim değildim artık.

ne acı ki yeni yeni fark ediyorum bunları. dün sorsalar söyleyemezdim.

bu bir asır geçmese, asla bilemezdim.

suçlasalar, inanmasalar mesela, gene her şeyi mahvedeceksin deseler...evet, deseler? hayır, her şey kusursuz olacak diyemem. anladım çünkü, kusursuz yok, biz varız sadece. sorsalar, büyüdüm evet ama gene aptalca davranmayacağımın garantisi yok derim. ama gene birşeyleri sarsakça kırıp dökeceksem, bunu en azından kaçmaya çalışırken değil kalıp emek sarfederken yapacağım derim.

keşke insan her şeyini kaybetmeden önce anlayabilse her şeyinin bu olduğunu.
keşke bu kadar imtina etmeseydim keşke diyebilmekten.

kan kusup kızılcık şerbeti içtim demeyi marifet saymasaydım keşke. bir bir söyleyebilseydim aklımdan geçenleri. gururu bir kenara bırakıp elimi uzatabilseydim.

gelecek yılların hayalini kurmayı yasaklamasaydım kendime. tadını çıkarabilseydim. belki o zaman gerçekleşme ihtimalleri bile olurdu. en adi despotlar bile yasaklayamazken hayal kurmayı, ben kendime nasıl yaptım bunu. nasıl bir korkuydu bu, nasıl bir inkar...inanamıyorum.
ne çok zaman tanrım. hala da bitmedi, geçiyor. ne çok zaman. çok, çok fazla bu.