En insan olduğu anlardan utanır mı insan, ne ayıp şey. Yere kıç üstü oturuverince ya da aşkı sevdayı ima edince, çocuklardan bahsedince utanılır mı hiç. Geleceğe atıfta bulunup hayal mayal kurunca... daha ne kadar insan olabilirsin halbuki. Korku işte, içgüdü. İnsan kendini korumaya odaklı, güçsüz olmaktan, daha doğrusu güçsüz görünmekten tırım tırım kaçıyor. Şahsen dehşete kapılıyorum kendi minikliğim karşısında. Ağzımdan çıkanları bir bir gerisingeri tıkmak istiyorum ağzıma. Çok lazımsa içinden hayal kur be kadın, içinden sev. Olmuyor işte. Ulan çocuklardan bahsedince utancından yerin dibine geçer mi insan be...
